โดย...วีรศักดิ์  วรฤทธิ์สกุล
      “แต่เขาขออย่างเดียวว่าไม่ให้เราลืมคนจน” - ฆะลาเตีย ๒.๑๐ พระเจ้าสนใจคนจน
พระเยซูสนใจคนจน และพวกอัครสาวกสนใจคนจน – โดยเฉพาะพี่น้องของเราที่เป็นคริส-
เตียน (ฆต. ๖.๑๐) ในพระคัมภีร์มีเรื่องการดูแล ไม่เอาเปรียบ แจกทานและช่วยเหลือคนจน
เต็มไปหมด พระเจ้าต้องการให้พวกเราที่เป็นคริสเตียนมีใจเมตตาต่อคนที่ได้รับพระพรฝ่าย
เนื้อหนังน้อยกว่าเรา พระองค์ต้องการให้เราแบ่งปันพระพรกับคริสเตียนที่ขัดสน (๑ ยฮ.
๓.๑๗) และที่ดีที่สุดคือช่วยกันยกระดับพี่น้องที่ยากจนให้ดีขึ้น จัดหางานหรือให้การศึกษาแก่
พวกเขา พัฒนาพี่น้องของเราให้เจริญขึ้นทั้งฝ่ายเนื้อหนังและจิตวิญญาณ
      การวัดพระพรโดยทางเนื้อหนังอย่างเดียวก็ไม่ได้เหมือนกัน - พระเยซูจน เปาโลจนและ
ลาซะโรเป็นขอทานจนวันตาย และชาวโลกมากมายที่ร่ำรวยกว่าพวกเราที่เป็นคริสเตียน พวก
เขาไม่จำเป็นต้องมาเป็นคริสเตียนเพื่อจะมีเงิน แต่อย่างไรก็ตามอย่าลืมพระพรที่สำคัญกว่า
เนื้อหนังคือ พระพรฝ่ายวิญญาณ – อฟ. ๑.๓–๑๔
      โดยปกติเราจะพบว่า พี่น้องคริสเตียนรุ่นแรกๆจะเป็นพี่น้องคริสเตียนที่ยากจนไม่ว่าจะ
เป็นคริสเตียนในเมืองหรือบ้านนอก น้อยที่ฐานะดี (๑ กธ. ๑.๒๖–๒๗) และเมื่อเขาได้สัตย์
ซื่อต่อพระเจ้า พระองค์ได้อวยพรเขาทีละเล็กทีละน้อย จนในที่สุดครอบครัวและลูกๆในชั่ว
อายุต่อๆมามีฐานะดีขึ้น วันนี้มีพยานบุคคลมากมายจากชีวิตของพี่น้องที่ทำให้เราเห็นพระ
พรได้หลั่งลงมาถึงพวกเรา – ขอบพระคุณพระเจ้า!
      เราพบพี่น้องนักเทศน์ทั้งหลายของเราในอดีต มีการศึกษาเพียงแค่ระดับประถมหรือ
มัธยมต้น แต่พวกลูกสามารถมีการศึกษาถึงระดับอาชีวะ มหาวิทยาลัยและหลายคนก็ดียิ่งไป
กว่านั้น ขอบคุณพระเจ้าที่ได้อวยพรแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ให้มีการเป็นอยู่ดีขึ้น และลูกๆของ
เขาก็มีการศึกษาและฐานะดีขึ้นเรื่อยๆ ขอแต่อย่าให้เมื่อดีขึ้นแล้วก็เลยลืมพระเจ้าเหมือนกับ
พวกยิศราเอล บาปที่พวกเขาทำคือ ทิ้งพระเจ้า (และคิดว่าเขาทำตัวเองให้รวยขึ้น)
สมาชิกก็เช่นกัน เราพบว่า คริสเตียนในยุคแรกๆก็เป็นชาวไร่ชาวนาและชาวสวนที่
ยากจนหรืออยู่ในสลัม แต่เมื่อเป็นคริสเตียนที่ซื่อสัตย์ พระเจ้าก็ได้อวยพรพี่น้องของเราให้มี
ฐานะดีขึ้น มีรถปิคอัพหรือรถเก๋งขับ มีบ้านอยู่ มีฐานะการเงินดีขึ้น สามารถซื้อสิ่งต่างๆที่
อำนวยความสะดวกสบายแก่พวกเขาได้มากขึ้น – ทีวี ตู้เย็น เตาแก๊ส แอร์ เครื่องเสียง เครื่อง
ซักผ้า คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์มือถือและอื่นๆ หลายคนก็เปลี่ยนอาชีพจากชาวไร่ชาวนามาเป็น
พ่อค้าแม่ขาย ไม่ว่าจะขายกาแฟนมสด คอหมูย่าง ทำขนมขาย ทำร้านอาหาร เป็นนักขาย
หลายคนก็ได้เป็นครู หมอ นายธนาคาร ข้าราชการและคนที่ไม่ได้เปลี่ยนจากชาวสวนชาวนาก็
ยังมีฐานะดีขึ้น ขอบคุณพระเจ้าที่พวกพี่น้องเรามีฐานะดีขึ้นมาก และหวังว่าพระเจ้าจะอวย
พรให้ดียิ่งขึ้นไปอีก
      ผมเห็นอนุชนที่ไม่มีอะไรจนเดี๋ยวนี้มีมากกว่าบ้านของตนเอง มีทรัพย์สินมากมายและ
หลายคนก็มีมากยิ่งกว่าผมอีก (ดีใจด้วย - ส่วนตัวก็ได้รับพระพรเหลือล้น) ผมเห็นพี่น้องที่
เป็นชาวไร่ชาวนาที่มีแต่รองเท้าแตะใส่และเสื้อผ้าขาดๆแถมกระต้อบเล็กๆ (ถีบทีเดียวพัง)
แต่เดี๋ยวนี้มีรถยนต์ขับและบ้านสวยๆอยู่ ผมเห็นพี่น้องสาวๆที่ในอดีตไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อ
ผ้าอนามัยแต่สามารถไปเที่ยวเมืองนอกได้ในเวลานี้ ผมเห็นพี่น้องต้องกินแต่มาม่าติดๆกัน
หลายมื้อเพราะไม่มีอะไรที่ดีกว่ากิน แต่ตอนนี้มีรถขับ ผมได้เห็นพระพรที่พระเจ้าหลั่งลงมา
เหนือพี่น้อง พระเจ้าได้เปิดบัญชรท้องฟ้าให้แก่คริสเตียนไทย – ให้เราขอบคุณพระเจ้า!
แต่สิ่งที่ผมอยากจะเตือนพี่น้องคริสเตียนที่ได้รับพระพร “อย่าลืมตัว และอย่าลืมพี่น้อง
ที่ยากจนเหมือนกับที่ครั้งหนึ่งคุณก็เคยจนมาก่อน” ดีที่สุดคือหนุนใจและเป็นตัวอย่างพระ
พรให้พวกเขาเห็นว่าพระเจ้าได้อวยพรคุณอย่างไร สิ่งดีๆที่พระเจ้าได้ประทานมาให้ ให้เรา
แบ่งปันกับพี่น้องคริสเตียนรุ่นแรกๆที่ยังยากจนอยู่ ดีที่เราสามารถมีสิ่งดีๆและชื่นชมกับมัน
พระเจ้าต้องการให้เราใช้มันด้วยความยินดีและขอบพระคุณ (๑ ตธ. ๖. ๑๗) สิ่งที่น่าห่วงคือ
เรากลายเป็นคนที่ชื่นชมในฐานะที่ดีขึ้นจนเราลืมพี่น้องที่ยังยากจนอยู่ และที่สำคัญลืมถวาย
เกียรติแก่พระเจ้าด้วยทรัพย์ที่พระองค์ประทานมาให้ (สภษ. ๓.๙)
      อีกสิ่งที่น่าเป็นห่วงคือ เราที่มีฐานะดีขึ้นแล้วและยังคงต้องการที่จะไต่เต้าขึ้นไปบนบันได
แห่งความสำเร็จหรือในสังคมของคนชั้นสูง พี่น้องที่เคยยากจนและได้ยกระดับกลายเป็นคน
ชั้นกลางแล้ว ยังคงต้องการที่จะขึ้นไปเป็นคนระดับสูง (ไฮโซ – High Society) ได้ละเลยและ
ไม่ให้เราลืมคนจน
      มองข้ามพี่น้องคนจนไป บ่อยครั้งไม่อยากที่จะคบหรือสังสรรค์หรือร่วมสมาคมกับพี่น้องเหล่า
นี้ – นี่อันตราย! นี่ไม่ใช่ความเป็นคริสเตียนที่รู้ถึงพระคุณ มันเป็นการลืมตัว แม้กระทั่ง
ชาวโลกเขายังเรียกคนประเภทนี้ว่า คนลืมกำพืด ไม่ผิดที่จะขึ้นสูง แต่การยกระดับตัวเองโดย
ไม่ได้ช่วยใครให้ขึ้นไปด้วยและซ้ำร้ายดูถูกเขาก็เป็นสิ่งที่ผิดและเห็นแก่ตัว (ไปสวรรค์ก็ไม่ใช่
ไปคนเดียวด้วยเหมือนกัน ใครที่คิดจะไปคนเดียวจะไม่ได้ไป ต้องช่วยคนอื่นด้วย)
“โดยไม่ตั้งใจ” พี่น้องที่กรุงเทพฯก็มีฐานะที่ส่วนใหญ่ก็ดีกว่าพี่น้องต่างจังหวัด เพราะมี
โอกาส การศึกษา การงานและฐานะที่ดีกว่าพี่น้องอื่นๆตามต่างจังหวัดหรือบ้านนอกตาม
ชนบท (โดยเฉพาะในอีสาน) การแบ่งชนชั้นในคริสตจักรเป็นสิ่งที่ผิดหลักการปฏิบัติของ
พระเจ้า – ไม่มีทาสและไท ไม่มียิวและต่างชาติ ไม่มีหญิงและชาย (ฆต. ๓.๒๘) สิ่งเหล่านี้
ต้องไม่เป็นสาเหตุของความแตกต่างและการไม่สังสรรค์สามัคคีธรรมซึ่งกันและกัน อยากจะขอ
เตือนให้พี่น้องระวังไว้ อย่าทำให้เกิดขึ้นในสังคมคริสเตียน จนรวยเป็นลูกพระเจ้าเหมือนกัน
พระเจ้ารักเราเท่ากันแต่แตกต่างกัน ความแตกต่าง-จนหรือรวยเป็นสิ่งที่พระเจ้าทำ
ผมอยากจะให้พี่น้องในอีสานที่มีฐานะดีขึ้นคิดเรื่องนี้กับผม ในอีสานเรายังคงมีการเริ่ม
ก่อตั้งคริสตจักรใหม่ๆมากกว่าทุกภาคในประเทศ และเราก็มีคริสเตียนใหม่ๆเกิดขึ้นใน
คริสตจักรเหล่านี้ (แน่นอนภาคอื่นๆก็มีคริสเตียนใหม่ๆเช่นกัน) ผมอยากเห็นพี่น้องคริส-
เตียนอีสานรุ่นพี่ที่พระเจ้าอวยพรมองหาและช่วยกันดูแลคริสเตียนใหม่ๆรุ่นน้องที่จนและ
ด้อยกว่าในการรับพระพรฝ่ายเนื้อหนัง
      ที่แค้มป์ครอบครัวอีสานของเรา เราจะพบเห็นพี่น้องเหล่านี้หลายๆคน อยากขอร้องให้
”พี่น้องที่คิดเป็น” คิดถึงพี่น้องจำนวนนี้ที่เป็นเหมือนกับที่เราครั้งหนึ่งเคยเป็น – ยากจน
และไม่รู้จะไปพึ่งใครที่ไหนเหมือนกับเราในอดีต ใครจะดูแลพวกเขา? (และอนุชนที่พ่อแม่ไม่
เป็นคริสเตียน) และพวกเขาด้วยต้องการที่จะให้พวกเราช่วยยกระดับของเขาขึ้น เพื่อจะได้
เป็นเหมือนเรา – มีการพัฒนาการที่ดี มีฐานะดีขึ้น มีการศึกษาดีขึ้นและมีการเป็นอยู่ที่ดีขึ้น
สิ่งที่พวกเราต้องระวังคือ การแบ่งชนชั้น ผมเคยเห็นพี่น้องคริสเตียนอีสานที่ครั้งหนึ่ง
เคยจนต่อว่าพี่น้องที่กรุงเทพฯว่า ดูถูกพี่น้องต่างจังหวัดอย่างเขา (ส่วนตัวผมคิดว่าเขาเข้าใจพี่
น้องผิด) และเขาไม่พอใจมากเพราะเขามีแต่รองเท้าแตะยางสวมและเสื้อผ้าเก่าๆใส่ แต่ทุก
วันนี้เมื่อเขามีเงินและฐานะดีขึ้น มีรองเท้าหนังใส่ เสื้อผ้าสวย มีบ้านราคาแพงและรถยนต์ขับ
เขาเองกลับต้องการเข้าสังคมกับพี่น้องที่มีฐานะ คนที่มีอำนาจ คนตำแหน่งสูงและคนที่
กรุงเทพฯ (ที่มีระดับ) เขาแทบจะไม่สนใจหรือสมาคมกับพี่น้องที่ยากจนและไม่มีระดับ
เหมือนเขาอีก ชอบอวดว่าเขาเข้าสังคมคนใหญ่คนโตได้ หน้าบานและหลงตัวเอง – น่า
เป็นห่วงจริงๆ คน แบบนี้ (ผมรู้จักพี่น้องแบบนี้หลายคน)
      แนวโน้มในการแบ่งสังคมชนชั้นในคริสตจักรกำลังจะเกิดขึ้น ไม่ใช่คนกรุงเทพฯกับพี่
น้องบ้านนอก แต่เป็นพี่น้องที่มีฐานะกับพี่น้องที่ยากจน (แบ่งระดับคนด้วยฐานะทาง
เศรษฐกิจและการศึกษา) พี่น้องเราต้องช่วยกันป้องกัน อย่าให้มันเกิดขึ้น อย่าดูถูกหรือไม่คบ
พี่น้องที่ยากจน ไม่มีการศึกษาและไม่มีระดับสังคมสูง (โลว์โซ) หนังสือยาโกโบต่อว่ามากใน
เรื่องนี้ (ยก. ๒.๑-๗) โลกบอกว่า คนรวยจะรวยขึ้น ส่วนคนจนจะจนลง ช่องว่างจะกว้างมาก
ขึ้น พี่น้องที่มีฐานะดีกว่าต้องก้มตัวถ่อมลงยื่นมือให้พี่น้องที่ยากจนจับ ยิ่งรวยมากยิ่งต้องก้ม
ต่ำมาก จำไว้เมื่อเราไปอยู่สวรรค์ จะไม่มีคนจนคนรวยอีกต่อไป สวรรค์จะไม่มีการแบ่งชน
ชั้นด้วยเงินในบัญชีธนาคาร บ้านหรือรถ เราเท่าเทียมกันโดยความชอบธรรมของพระองค์
พระเยซูทรงสละความมั่งคั่งและสง่าราศีจากสวรรค์เพื่อมนุษย์จะได้มีส่วนร่วมในสง่าราศีและความมั่งมี
กับพระองค์ พระองค์ถ่อมพระกายของพระองค์ลงมารับรูปกายมนุษย์และอยู่อย่างต่ำต้อย (๒ กธ. ๘.๙, ฟป.
๒.๗-๘) เมื่อเรามั่งมีร่ำรวยมีเงินทองแล้วเราควรจะถ่อมตัวลงเหมือนพระองค์ช่วยพี่น้องที่ยากจน สิ่งที่พี่น้อง
ยากจนต้องการคือ การสามัคคีธรรมและความเป็นพี่น้องกับเราด้วย พระเยซูทรงเสด็จมาใช้ชีวิตกับพวกเรา
ที่เป็นมนุษย์บนโลกนี้ พระองค์ทรงคลุกคลีกับมนุษย์ ไม่ได้รังเกียจหรือดูถูกความต่ำต้อยของเรา แต่ทรงรัก
เราถึงขนาดสละพระชนม์ชีพของพระองค์แทนเรา พวกเรารักพี่น้องที่ยากจนมากแค่ไหน? พอที่จะมาร่วม
ทุกข์ร่วมสุขกับพวกเขาได้ไหม? หรือว่าเดี๋ยวนี้เราดีเกินไปแล้ว? – หวังว่าคงไม่ใช่อย่างนั้น ขอบคุณพี่น้อง
อีสานที่ไม่ลืมพี่น้องที่ยากจนและมาสามัคคีธรรมด้วยเสมอ พบกันที่วังตอตั้งแค้มป์ครอบครัวอีสานเมษายน
๒๐๑๒